• Jan en Henny van Biljouw heel even samen rustig op de bank.

    KK Media

Ex-toparbiter en rapporteur Jan van Biljouw stopt na 40 seizoenen

KOOG AAN DE ZAAN Wie in de voetbalwereld de naam Jan van Biljouw laat vallen weet dat er gereageerd zal worden. De Koger (73) heeft er bijna zijn hele leven in vertoefd en dat is niet onopgemerkt voorbij gegaan. De voormalig doelman van QSC heeft als scheidsrechter, rapporteur en lid van de tuchtcommissie zijn gezicht overal laten zien. Na al die jaren van verplichtingen kiest hij er nu bewust voor het wereldje gedag te zeggen. 'Gewoon naar een wedstrijd kijken zonder gedoe' omschrijft hij zijn toekomst.

Bij toenmalig QSC startte Jan in de welpen. Hij wist tot in het tweede seniorenteam te geraken. 'In 1978 heb ik mijn eerste wedstrijd gefloten.De legendarische Maarten Krijger zette mij op het juiste pad. Die loopbaan duurde tot en met 1998. Vanwege je leeftijd moest je toen reglementair stoppen.'

In Groep 3 van de afdeling Noord-Holland floot hij onder meer een beslissingswedstrijd tussen WFC 5 en GVO 3. 'Dat was een soort van vuurdoop. Ik promoveerde naar Groep 2. Ik prijs mij gelukkig dat ik altijd goed begeleid ben. Wim Hartland Sr had altijd goede adviezen. Zo kwam ik ook in Groep 1 terecht. Geweldige tijd was dat met prachtige wedstrijden. IJsselmeervogels tegen Spakenburg. Mijn mooiste wedstrijd blijft echter nog altijd die in de eerste klas tussen WFC en Aalsmeer. De Wormerveerders konden kampioen worden. Volgens mij stond er 3.000 man publiek langs de lijn. Paul Reuzenaar benutte toen de strafschop die WFC de titel opleverde.'

Die toeschouwersaantallen boden Jan altijd de gelegenheid om zijn stokpaardje te laten klinken. 'Lachen hoor. Ik vertelde vooraf steevast dat de helft van die mensen voor de voetballers kwam, de andere helft voor mij. Dat ging er altijd goed in.' Hij weet ook nog van een jeugdwedstrijd tussen datzelfde WFC en Ajax met Menzo, Silooy en Kieft in de gelederen. 'Op zondagmorgen gewoon 2.000 toeschouwers langs de lijn bij een A junioren wedstrijd. Dat vergeet j toch nooit meer!'

Als Van Biljouw eenmaal aan de praat raakt lijkt hij niet te stoppen. Het plezier spat als het ware van hem af. Zijn vrouw Henny, trouwe begeleidster tijdens zijn avonturen, vult hem af en toe aan. Ook zij heeft genoten van al die jaren langs de lijn. Het duo was onafscheidelijk.

Een opvallend kenmerk van de Zaankanter was altijd zijn snor. 'Mijn imago, ik geef het toe. Veel reacties altijd op gehad. En altijd zorgen dat ik in het veld duidelijk was. Mijn mond was een prima hulpstuk.'

Behalve op het veld was Jan ook langs de lijn actief. Vanaf 1985 was hij rapporteur en begeleidde jonge scheidsrechters. Op advies van Dick Doornebosch trad hij ook toe tot de tuchtcommissie waarin hij acht jaar samenwerkte met Mr Peter van Leeuwen. 'Als je iets doet moet je het goed doen' was en is Van Biljouw's motto. Dat maakte dat hij tijdens zijn periode als scheidsrechter altijd ruim van tevoren bij zijn klussen was. 'Op die manier heb ik heel veel mensen ontmoet. Daar ben ik enorm dankbaar voor. Het maakte ook dat ik later eigenlijk nergens meer onopgemerkt kon verschijnen. Alleen in Zeeland ben ik nooit actief geweest, voor het overige ben ik heel Nederland door geweest.'

Een loopbaan in het betaalde voetbal heeft er niet in gezeten. Weliswaar floot en vlagde hij bij de betaalde jeugd, maar de stap hoger kwam er niet. 'Ik was net te oud vertelde mij een begeleider. De aanleg was er beslist. Dat hoorde ik na een bekerfinale met Blauw Wit Amsterdam. Je bent eigenlijk een paar jaar te laat gestart was toen de opmerking.'

Hij weet zich nog goed te herinneren hoe hij ooit het Nederlands Vrouwen elftal mocht fluiten. In dat team streekgenoten als Anja van Rooijen-Bonte en Marleen Molenaar. 'Dat was een belevenis op zich. Hoe mooi is het dan nu om te zien hoe ver die vrouwen gekomen zijn.'

Nu is hij definitief gestopt. Geen voetbalverplichtingen meer is zijn drijfveer. Inmiddels is hij, na zijn werk bij Crok & Laan waar hij als bijna 58 jarige mocht stoppen, nauw verbonden met de Evean verzorgingshuizen . 'Van top-arbiter tot kastelein. Zo mag je het gerust noemen. Na eerst in d'Acht Staten in Wormerveer nu al weer vijf jaar in het Guisveld. Heerlijk om te doen. Op mijn lijf geschreven' besluit de joviale Koger. 

Binnenkort zal hij overigens ook weer vele bekenden begroeten in Nijmegen, de geboortestad van zijn vrouw. 'Al jaren staan we op dezelfde plek en vlak voor de finish begroeten we dan de Zaankanters die mee doen aan de Wandel Vierdaagse. We bieden ze een biertje aan als premie voor de laatste meters.'