Overbelaste ouders vinden steun en rust door Buurtgezinnen: 'Als een team zorgen we voor Sven'

KROMMENIE Geen geluksgevoel maar een zware depressie overviel Linda na de geboorte van haar zoon Sven (2). Via Buurtgezinnen, dat overbelaste ouders aan vrijwillige steungezinnen koppelt, kreeg ze hulp van Amèl. Inmiddels zijn Linda en Amèl goede vrienden. 'Samen zorgen we ervoor dat Sven gelukkig is.'

Mandy Pijl

Het is een gezellige drukte deze dinsdagochtend thuis bij Amèl in Krommenie. Eén van haar twee zonen loopt naar de keuken voor een bak koffie, waar haar partner Job het schuim klopt om er voor iedereen een cappuccino van te maken. Daarmee heeft hij de volledige aandacht van Sven, Linda's tweejarige zoon. Sven heeft van het schuimproeven een favoriet ritueel gemaakt.

Sven was negen maanden toen hij en zijn moeder Linda kennismaakten met Amèl. Die herinneringen staan Linda nog maar vaag op het netvlies. Ze weet nog dat ze het moeilijk vond om Sven voor een dag bij Amèl achter te laten. Veel beter kan ze zich herinneren hoe slecht het met haar ging, en dat ze deze stap weliswaar moeilijk vond, maar wel móest zetten om op de been te blijven.

SAMENGESTELD GEZIN "Voordat ik mijn partner leerde kennen, woonde ik alleen met mijn kat. Inmiddels is mijn leven flink veranderd. We wonen samen en hebben een samengesteld gezin; zijn kinderen wonen de helft van de week bij ons. Dat co-ouderschap vraagt veel aanpassingen," vertelt Linda, die zwanger raakte. Na een zeer zware bevalling volgden kraamtranen. En die bleven aan. Een postnatale depressie werd bij haar geconstateerd. "De eerste maanden had ik nauwelijks gevoelens voor Sven, het voelde alsof ik er niet helemaal was," vertelt ze openhartig. Haar partner hielp haar waar hij kon, maar had tegelijk een drukke baan. Linda's ouders sprongen bij, evenals haar zus. Maar doordat ze buiten de regio wonen, waren ook hun mogelijkheden beperkt. Uiteindelijk kwam er ook hulp van de thuiszorg.

NAAR BUITEN "Buiten!" Sven zet zijn zonnebril op en gebaart Job dat hij met hem naar buiten wil. Linda: "Als ik het over Job en Amèl heb, wordt Sven meteen blij. Op maandag begint hij al te vertellen over de kippen in het Agathepark en de kat uit de buurt. Over wat hij hier allemaal al heeft gedaan en wat hij nog van plan is. Elke dinsdag rént hij naar de deur om aan te bellen."

Linda en Amèl hebben elkaar leren kennen dankzij Buurtgezinnen, de organisatie die overbelaste ouders koppelt aan gezinnen die graag iets voor anderen willen betekenen door voor een langere periode kinderen vrijwillig op te vangen. De beslissing om contact op te nemen met Buurtgezinnen beschouwt Linda als een heel belangrijke. "Had ik dat niet gedaan, dan was ik nog niet zover gekomen als nu. Hoe ver ik precies ben gekomen?" Ze denkt even na. "Dat is moeilijk te zeggen. Het gaat beter, maar met ups en downs."

NIEUWE IMPULS Terwijl Linda de rust zocht om haar leven weer op orde te krijgen, verlangde Amèl ernaar om haar leven een nieuwe impuls te geven. "Ik had al een tijdje in mijn hoofd om, nu mijn kinderen 16 en 20 zijn, andere mensen in het ouderschap bij te staan. Ik ben zelf single moeder en weet dan ook hoe belangrijk het is om mensen tegen te komen die begrip hebben voor hoe je in het ouderschap staat en die je een handje kunnen helpen."

"Ik wilde bewust niet méér gaan werken. Dat zou me meer geld brengen, maar ook niet meer dan dat. Ik wil mijn leven rijker maken door iets voor een ander te doen, nu mijn jongens hun eigen weg gaan. Sven is een heerlijk kind. Dankzij hem sta ik nog meer middenin het leven. Hij is puur en heeft een ontzettende levenslust en drive. Ook voor mijn jongens vind ik het mooi dat Sven er is. Ook zij genieten van hem. We discussiëren vaak over de manier waarop wij met Sven omgaan. Dat is voor mijn zonen ook leuk en leerzaam."

VRIENDSCHAP Elke dinsdagochtend brengt Linda Sven naar Amèl en Job. Aan het einde van de middag haalt ze hem weer op. "Voor mij voelt het als een vriendschap," zegt ze. Amèl: "Vaak beginnen we met uitgebreid koffiedrinken. In het begin deden we dat om Sven de tijd te geven van haar schoot af te gaan. Tegenwoordig doen we soms samen ergens een koffie terwijl Job op Sven past. We zijn ook wel eens met Sven en Linda's stiefkinderen naar Ballorig gegaan. Het is fijn om haar daarbij te kunnen helpen of om Sven soms in het weekend te logeren te hebben, zodat Linda en haar partner een weekend samen zijn."

"We zijn een team," vindt Linda. Amèl: "We zijn inderdaad een team, vullen elkaar aan. Samen zorgen we ervoor…" Linda: "…dat Sven gelukkig is." Amèl: "En dat jij steun en rust kan ervaren."

RIJKDOM EN LIEFDE Een groot hart, dat is volgens Amèl wat je nodig hebt om steunouder te zijn. "Ik denk dat het als steunouder ook goed is dat je wilt blijven leren. Het leven is niet altijd makkelijk, en ik vind het fijn om anderen te kunnen helpen, soms simpelweg door er gewoon te zijn. Dat is voor mij ware rijkdom en liefde."

GROTE STAP Als geen ander weet Linda dat het een grote stap kan zijn om hulp te vragen. En wie de stap eenmaal heeft genomen, kan dan nog twijfelen. De vraag of ze er wel goed aan deed Sven bij een op dat moment nog onbekende te brengen, plaagde ook Linda in het begin. "De eerste paar keer zat ik gestrest thuis. Ik dacht: waarom doe ik het eigenlijk? Steeds beter kon ik dat gevoel loslaten en lukte het om dingen voor mezelf te ondernemen, dingen te doen waar ik zo lang niet aan was toegekomen. Tegenwoordig kijk ik er elke week naar uit even tijd voor mezelf te hebben. Ook al heb ik dan vaak nog de neiging huishoudelijke klusjes te gaan doen, dingen die moeten."

Doe vooral wel een beroep op Buurtgezinnen, dat is wat ze ouders wil meegeven die misschien moeite hebben hulp te vragen en zich net als zij overbelast voelen. "Het kan jou, maar ook je kind veel geven. Sven wordt er blij van om af en toe in een andere omgeving te zijn en hij leert zich ook aan anderen te hechten."

Interesse om iets voor een ander te doen en steungezin te worden, aarzel niet en meld u aan! Meer informatie op de website.