• Ronald Peeters

Wonderbar

Mijn tablet is onwel geworden. Waarschijnlijk wilde ik teveel dingen tegelijk en nu geeft hij er uit protest de brui aan. Het scherm is zwart en blijft al twee dagen hardnekkig zwart. Uit en weer aanzetten lukt niet. Schelden ook niet. Strelen en een uur aan het infuus leggen ook niet. Hij heeft een soort van infarct gekregen of is mij gewoon zat.

Dus ik begeef me met de patiënt naar de digidokter, een megastore in ons centrum waarvan ik hoop dat ze een pil voor mijn tablet hebben. Hoop doet leven, alhoewel ik vrees dat deze in dit geval ijdel is. Er is een servicebalie met een soort van doktersassistente die me, na een blik op het apparaat, aankijkt alsof deze inderdaad al hopeloos overleden is. ,,Het is een Samsung, dat heeft dat merk altijd,'' zegt ze schouderophalend. ,,Wát heeft dat merk altijd?,'' wil ik weten. ,,Dat ze er op een gegeven moment mee stoppen. Daar doe je niets meer aan.''

Ik ben sprakeloos. ,,Alleen Samsung? Andere merken niet?'' wil ik weten. ,,Nee, die hebben dat niet. Maar u kunt het even proberen bij de snackbar.'' ,,De snackbar?'' ,,Nee, de smárt – bar, verderop in de winkel.'' Oh, oké. Dat geeft weer een beetje hoop. Achter de Smart Bar staat een jongeman met een bril. En dan gebeurt er waar ik al een beetje bang voor was. Het klinkt gek, want ik moet natuurlijk blij zijn, maar de jongen drukt op de startknop en floep… het ding geeft weer beeld!

Sta ik hier een beetje voor Joker, hoe kán dat nou? De jongen legt de tablet vervolgens aan het smart bar-infuus en ziet dat het ding begint te laden. ,,Hij stond op 0%,'' deelt hij me gelijkertijd mede. ,,Ook raar,'' verdedig ik ,,ik heb hem thuis uren aan de oplader gelegd, hem geprobeerd uit en aan te zetten, al die tijd reageerde hij niet en nu ben ik hier en….'' De jongen weet het ook niet. ,,Waarschijnlijk crashte hij op iets, heeft zichzelf laten leeglopen waarna hij automatisch afsloeg en zich ging resetten. Nu doet hij het weer.''

En zo gebeurt het dat ik even later, na de wonderbaarlijke genezing aan die bar, zowel blij met als mopperend op mijn tablet de winkel uit loop: ,,Als je aandacht wilt, zeg het dan gewoon, verdorie.'' Thuis laad ik hem op en check de programma's. Alles werkt weer. Mooi. Ik hoor er weer bij. Bij al die zombies die, zo hoorde ik eens in een programma, tegenwoordig gemiddeld drieënhalf uur per dag in hun telefoon of tablet staren. Zo erg is het bij mij nog niet, maar je gaat toch denken. Wie was en is er nu eigenlijk de echte patiënt?