• Ariane Blees

Heimat

Het was rust. We zaten in de kleedkamer en stonden achter. We stonden altijd achter. Dit keer door een penalty. "Het was geen hands " riep Jasper, nog steeds boos, "die bal kwam hier op mijn bil", en hij sloeg met zijn vlakke hand op de binnenkant van zijn dijbeen. Ik dacht altijd dat een bil een zacht halfrond lichaamsdeel was dat samen met nog zo'n zelfde exemplaar het menselijk zitvlak vormde.

Onlangs las ik dat de mens daar een tweede brein heeft. Merkwaardig want uit de geluiden die soms uit die richting komen zou je dat niet zeggen. Ik vind het wel jammer dat het gebabbel en het gezwets dat bij mij uit de bovenkant mijn hoofd verlaat nauwelijks verschillen van de wonderlijke geluiden die af en toe uit mijn pantalon opstijgen. 'Bil' blijkt dus in het Zaans en Westfries ook dijbeen te kunnen betekenen. Wist ik niet.

Het klonk voor de rest allemaal gewoon Nederlands daar in die kleedkamer maar op een dag nam ik Ollie mee. Hij kwam uit Duitsland en studeerde sociologie in Amsterdam. Hij had dus tijd zat om te voetballen en praatte perfect Nederlands met het bekende Prins Bernhardaccent. Ollie verstond helemaal niets van wat we uitkraamden in de kleedkamer. "Praten jullie een soort dialect hier, ik begrijp hier helemaal niets van?" Nee hoor, we praatten gewoon Nederlands, vonden wij.

Ollie kwam uit Duitsland dus hij was ongetwijfeld een Draufgänger met Laufpensum, Ausdauer en Hüttenkäse. Dat laatste dan weer niet maar hij zou ongetwijfeld zijn eigen bananenflanke met een Fallrückzieher in de laatste seconde in de kruising jagen en de welverdiende ausgleich maken. Afstanden zijn makkelijker te overbruggen dan vooroordelen. Ollie kon helemaal niets en paste dus prima in ons team.

Hij bleef ongeveer drie maanden bij ons. Op een vrijdagavond gingen wij wat drinken in een Zaandijks etablissement. Ollie met zijn vriendin en een collega en ik met onze vriendinnen. "Wie vinden jullie de knapste vrouw ter wereld?'' vroegen de dames ons opeens onverwacht. Ik was op mijn hoede en antwoordde: "Jij, natuurlijk" tegen mijn vriendin. Dat was het goede antwoord en ik ging over naar de volgende ronde. Mijn andere collega was zo verstandig ook het enige juiste antwoord te geven. Maar Ollie dacht even na en zei: "Dat kan ik niet beoordelen omdat ik niet alle vrouwen van de wereld heb gezien". Daar had hij gelijk in. Maar hij ging niet door naar de volgende ronde. Of het door dat antwoord kwam weet ik niet, maar twee maanden later zat Ollie weer thuis in der Heimat.