• Ronald Peeters

Lastige keuze

Het moet eenvoudig zijn. Een gedenkplaatje uitzoeken bij het uitvaartcentrum. Mijn moeder liet in haar nadagen weten dat ze, als zij zou komen te overlijden, graag een bordje wilde bij het strooiveld met haar en mijn vaders naam er op. En dan bij hem worden uitgestrooid. Dus begeef ik mij vandaag met broer en zus naar de associatie om deze bordjes-missie te volbrengen. De uitvaart werd indertijd prima begeleid, we verwachten nu ook een model en tekst uit wat voorbeelden te kiezen, en klaar.

Het loopt anders. We worden keurig door een medewerker ontvangen en nemen plaats achter een bureau. Echter er komt geen voorbeeld. Er IS hier namelijk helemaal geen voorbeeld. Wij zijn verbaasd maar ook blij, want dan krijgt je creativiteit tenminste de ruimte. Het roept echter ook een overtreffende trap aan vragen op. Hoe groot mag zo'n bordje zijn, bijvoorbeeld. ,,Ongeveer een half A-viertje,'' vertelt de man. Waarop hij ten voorbeeld een wit vel voor hem dubbelvouwt. Wij vragen door. Wat voor materiaalkeuze is er? Hoeveel tekst kan er op? Heeft u foto's dan? Deze zijn er gelukkig ook niet. Lastig. Dus wandelen we even later, door de kou, een honderd meter naar de gedenkwand bij het strooiveld. Voor oudere en slechtlopende mensen, die hier toch veel zullen komen, een hele toer, lijkt mij. De beloning is er, op de wand hangen voorbeelden ten over. Over de spreuk en de tekstindeling worden we het al babbelend eens. We kunnen terug naar het warme kantoor.

Daar maak ik echter een grote fout. Ik begin over 'lettertypes'. Ik wil de spreuk wel cursief eigenlijk. ,,Heeft u voorbeelden?,'' vraag ik. Ook dit keer gelukkig niet. Er komt geen boek met lettertypes uit een lade. Geen vel of tablet met keuzemogelijkheden. Dit maakt de uitdaging voor ons nog groter. Mijn zus gaat akkoord met een schuine letter, maar niet zo stijf als ze daarnet op een bordje gezien had. ,,U bedoelt? '',vraagt de man. Ik hoop nu natuurlijk dat we opnieuw de jas aan moeten en naar de gedenkwand lopen, maar helaas. ,,Ik wil dan graag de namen van onze ouders met een rechte, dunnere, letter,'' volgt broerlief. Ik vul aan dat ik geen schreefletter wil. ,,Schreefletter?,'' informeert mijn broer. Zo gaat dat nog even door. We komen helemaal los. De medewerker noteert alles driftig op het bestelformulier. Op de logische eindvraag van mijn zus: ,,hoe komt het er nou straks uit te zien?,'' antwoord hij defensief: ,,We sturen u wel een proefdruk.''

Geniaal!